Ik heb alweer even geen nieuwe column geschreven, maar nu het roeiseizoen in volle gang is, verschijnen er bijna wekelijks nieuwe artikelen op de pagina 'schrijven'

De nieuwe Helden is uit!

Te Laat

zondag 16 mei 2010

Net te laat stap ik op mijn fiets. Ik zet meteen aan. Ik heb echt haast, want ik heb een afspraak bij de dokter en dan kan ik niet fashionably late arriveren. Bovendien heb ik een hekel aan te laat komen. Maar het overkomt mij de laatste tijd té vaak. Ik plan mijn afspraken echt altijd met de nodige marge achter elkaar, maar soms verreken ik mij. Of ik raak zodanig in gesprek dat de afspraak te ver uitloopt. Ik weet alleen niet wat erger is: gehaast vertrekken of gehaast aankomen. De kunst is om op een subtiele manier op je horloge te kijken (om er dan achter te komen dat je 5 minuten geleden al vertrokken had moeten zijn), netjes het gesprek af te ronden, om de hoek naar je fiets te rennen, erop te springen en als een dolle trappen om vervolgens vlak voor je volgende afspraak af te remmen om je ademhaling op tijd weer op gespreksniveau te hebben. Niemand die iets merkt. Slechts een natte rug als stille getuige. Zover ben ik dit keer niet gekomen. Ik heb écht haast. Met mijn roze jasje en hakjes aan vlieg ik over het fietspad. Het moet een vreemde gewaarwording zijn. Echte dames flaneren, ook op een fiets. Sinds tijden wordt ook de onderste helft van mijn longen voorzien van vers zuurstof. De stoplichten zorgen ervoor dat mijn fietstocht ongewild een interval-training wordt, maar vormen ook een dankbaar excuus voor als ik straks te laat kom. Een vervelende bijkomstigheid van al die stoplichten, helemaal als ze nét te dicht op elkaar staan, is dat andere fietsers die je net met hoge snelheid ingehaald hebt opeens weer naast je staan. Ik ben dan weer te braaf om de stoplichten slechts als een accessoire op mijn fietstocht te aanschouwen. Ik vind een bekeuring zonde van mijn geld en ik wil mijn kinderen graag zien opgroeien. Met Amsterdam laat ik ook de stoplichten achter mij. Ik zet nog een keer flink aan. Elke fietser dient als een rode lap. Mijn benen beginnen te branden, het zweet druipt overal van af, maar ik ga het halen! Nee, toch niet. Fashionably late stap ik bij de dokter binnen.

Eerdere columns: